“KARŞI PENCERE” FİLMİNİN UNUTULMAZ MEKTUBU

“Sevgili Simone;
Senden sonra,
kırmızı artık kırmızı değil.
Gökyüzünün mavisi artık mavi değil.
Ağaçlar artık yeşil değil.
Senden sonra,
biz olma özleminin renklerini aramalıyım.
Senden sonra,
bizi utangaç ve kaçak kılan acıyı bile özlüyorum.
Bekleyişleri, vazgeçişleri, şifreli mesajları özlüyorum,
görmek istemeyen körlerin dünyasındaki kaçamak bakışlarımızı..
Çünkü bizi görselerdi, onların utancı, nefreti, acımasızlığı olurduk.
Pişmanım çünkü senden af dileme cesaretini gösteremedim.
Bu yüzden artık pencerene bile bakamıyorum.
Seni hep orada görürdüm.
Henüz adını bile bilmezken ve senin daha iyi bir dünya düşlediğin zamanlar..
Bir ağacın ağaç veya mavinin gökyüzü olmasının yasaklanmadığı bir dünya.
Bu daha iyi bir dünya mı, bilemiyorum.
Artık kimse bana Davide demiyor.
Şimdi bana sadece Bay Veroli diyorlar.
Bunun daha iyi bir dünya olduğunu nasıl söylerim?
Sen olmadan bunu nasıl söylerim?”