Hiçbir şey yetmeyecek, hiçbir şey kelimelere dökülemeyecek ya da hiçbir şey benim istediğim gibi olmayacak. Bir şeyleri beklemek, bir şeyleri istemek bu hayatta kavuşulacak bir soluk olmayacak hiçbir zaman. Duygularımla duygularımda savrulacağım, durmadan kıyıyı döven dalgalar gibi. Dalga sesleri yankılanacak içimde, nerden geldiğini bilmediğim. Kıyıyı kırbaçlayan dalgalar misali ruhumda bir coşup bir durulacağım. Martı çığlıkları basacak acıyla sesime karışan. Ben bütün acıların gölgelerini benliğimde süreceğim. İçinde kendimi yitirdiğim bu bilinmez denizde başka kıyılar arayacağım limanı olmayan. Benim bir limanım olmayacak. Benim hiçbir şeyim olmayacak; ne bir zamanım, ne bir mekanım, ne de bir adım. Aslında ben hiçbir şeye de ait olmayacağım, hiçbir şey de bana. Silik bir cisim olarak dolaşacağım aranızda. Silik bir cisim olmak da yetmeyecek bana. Yok olmak da.
Bir şeyler arayacağım, bir şeyler bulacağım ve yeniden kaybedeceğim. Kaybettiğim şeyler belki de kazanacağım şeylere dönüşecek. Yaşanılan her an başka bir anın içinde kaybolacak ve sonra silinip gidecek. Acılar başka bir acının tortusunda filizlenecek. Bazı şeyleri hatırlıyor gibi olacağız, bazı mutluluklar, bazı sevinçleri hatırlıyor gibi olacağız ama tam manasıyla anımsayamayacağız, boğazımızda düğümlenecek.
Hep bir şeyler eksik olacak, hep bir şeyleri yarım hatırlayacağız, hep bir şeyleri yarım yaşayacağız ve belki de her şey ucube zihnimizde dağılıp gidecek. Ve asla mutluluğa da doymayacağız, hep acılar içinde boğulacağız. Ve hiçbir zaman tam manasıyla istediğimiz gibi sevilemeyeceğiz, sevmeye, sevilmeye doymayacağız. Sevmeye cesaretimizi olacak mı, sevmeye cesareti olamayan bizler başkasını sevebilecek miyiz? Hep sevmeleri de eksik yaşayacağız. Yaşamaya da doymayacağız. Aslında hiçbir şeyi bilmeyeceğiz tam anlamıyla, bildiğimizi mi sanacağız? Yaşadığımızı sandığımız gibi.
Yetmeyecek hiçbir şey, her şey hiçbir şeyin eksikliğinde yitip gidecek.